سخن چارلی چاپلین

امروز
نوبت توست که صداي کف زدن هاي تماشاگران ، گاه 
تو را به آسمان ببرد. به آسمان ها برو ، ولي گاهي هم به روي زمين بيا و
مردم را تماشا  کن؛ زندگي آنهايي که با شکم
گرسنه و در حالي که پاهايشان از بينوايي مي لرزد، 
هنر نمايي مي کنند. من خود يکي از آن ها بوده ام.

جرالدين،
دخترم، تو مرا درست نمي شناسي، در آن شب ها ي بس دور، با تو قصه ها گفتم؛ آن هم
داستاني شنيدني است.  داستان آن دلقک گرسنه
که در پست ترين صحنه هاي لندن ، آواز مي خواند و صدقه مي گرفت، داستان من است. من
طعم گرسنگي را چشيده ام. من درد نابساماني را کشيده ام. و از اين ها بالاتر من،
رنج حقارت آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسي از غرور در دلش  موج مي زند و سکه صدقه آن رهگذر، غرورش را خرد
نمي کند. با اين همه زنده ام و از زندگان پيش از آن که  بميرند، حرفي نبايد زد. به دنبال نام تو ، نام
من است : « چاپلين »

دخترم،
در دنيايي که تو در آن زندگي مي کني، دنياي هنرپيشگي و موسيقي است. نيمه شب، آن
هنگام که از سالن پرشکوه * شانزليزه * بيرون مي آيي، آن ستايشگران ثروتمند را
فراموش کن.

از
آن راننده تاکسي که تو را به منزل مي رساند، احوالپرسي کن. حال زنش را بپرس و اگر
باردار بود پولي را براي خريدن لباس بچه اش نداشت، مبلغي را پنهاني به او بده.

به
نماينده ام در پاريس دستور داده ام فقط وجه اين نوع خرج هاي تو را بي چون و چرا
بپردازد. اما براي خرج هاي ديگرت بايد صورت 
حساب بفرستي .

دخترم
جرالدين، گاهي با مترو و اتوبوس شهر را بگرد و مردم را نگاه کن. زنان بيوه و
کودکان يتيم را بشناس، و دست کم، روزي يک بار بگو: « من هم از آنها هستم » . تو
واقعا يکي از آنها هستي نه بيشتر !

هنر
قبل از آنکه دو بال به انسان بدهد، اغلب دو پاي 
او را مي شکند. وقتي به مرحله اي رسيدي که خود را برتر از تماشاگران خويش
بداني، همان لحظه تئاتر را ترک کن و با تاکسي خود را به حومه  پاريس برسان. من آن جا را به خوبي مي شناسم.
آنجا بازيگران همانند خويش را خواهي ديد که قرن ها پيش، زيباتر از تو و مغرورتر از
تو، هنرنمايي مي کنند. اما در آن جا از نور خيره کننده تئاتر * شانزليزه * خبري نيست.

دخترم،
چکي سفيد امضا برايت فرستاده ام که هر چه قدر دلت مي خواهد، بگيري و خرج کني.  ولي هر وقت خواستي د و فرانک خرج کني، با خود
بگو: سومين  فرانک از آن من نيست. اين مال يک
مرد فقير و گمنام است که امشب به يک فرانک احتياج دارد. جست و جو لازم نيست. اين نيازمندان
گمنام را اگر بخواهي، همه جا خواهي يافت. اگر از پول و سکه براي تو حرف مي زنم،
براي آن است که از نيروي فريب و افسون پول، اين فرزند بي جان شيطان، خوب آگاهم. من
زماني طولاني در سيرک زيسته و هميشه و هر لحظه براي بند بازان  روي ريسماني نازک و لرزنده نگران بوده ام. اما
دخترم، اين حقيقت را بگويم که مردم بر روي زمين استوار و گسترده بيشتر از بند
بازان ريسمان نااستوار ، سقوط مي کنند.

دخترم
شايد شبي درخشش گرانبهاترين الماس اين جهان تو را فريب بدهدو آن شب است که اين
الماس، آن ريسمان نااستوار زير پاي تو خواهد بود و سقوط تو حتمي است . روزي که
چهره زيباي يک اشراف زاده بي بند و بار، تو را بفريبد آن روز است که بند بازي ناشي
خواهي بود. هميشه بند بازان ناشي، سقوط مي کنند. از اين رو، دل به زر و زيور نبند.
بزرگترين الماس اين جهان، آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه مي درخشد، اما اگر
روزي دل به مردي آفتاب گونه بستي، با او يکدل باش و به راتي او را دوست بدار. به
مادرت گفته ام که در اين خصوص براي تو نامه اي بنويسد. او از من بهتر معني عشق را
مي داند. او براي تعريف * عشق * که معناي آن * يکدلي * است، شايسته تر از من است.
دخترم، هيچ کس و هيچ چيز ديگر در جهان، نمي توان يافت که شايسته آن باشد دختري
ناخن دست و پاي خود را براي آن عريان کند.

برهنگي
بيماري عصر ماست. به گمان من، تن تو بايد مال کسي باشد که روحش را براي تو عريان
کرده است.

حرف
بسيار براي تو دارم، ولي به وقت ديگري م يگذارم و با اين آخرين پيام، نامه را پايان
مي بخشم:

انسان
باش، پاکدل و يکدل؛ زيرا گرسنه بودن، صدقه گرفتن و در فقر مردن، بارها قابل تحمل
تر از پست بودن و بي عاطفه بودن است.